Het boek is open en baar ;-)

December 2021.

Het heugelijk nieuws is dat het 1e boek van Watalanta gedrukt is
en in de winkels ligt. De meest irritante kleine foutjes zijn eruit.
Wat ooit als een gedachten avontuur voor mezelf begon is
uitgekristalliseerd in de vorm van dit boek, of een reeks….
er zit zoveel in die wereld.

De kortere dagen van het jaar zijn er, of de langere nachten.
Het hangt er maar net van af waar je focus ligt. Korte dagen dus (vandaag).
Je zou kunnen zeggen dat de gezellige sfeer van deze dagen er is
om de donkere tijd met plezier te verdrijven. Ieder op zijn eigen manier,
op zijn eigen tijd.

Zoals verdwalen in …gedachten. Of het lezen van een boek,
waar je helemaal in zit. Weg van jezelf. Zo’n boek waarvan je weet
dat je gaandeweg steeds minder bladzijden hebt om de oplossing
zelf te vinden eer die op die ene logische wijze aankomt. Natuurlijk
je had het kunnen weten…;-)
Misschien zou je na de eerste vraag jou oplossing voor jezelf op
papier moeten zetten. Daarna niet meer verder lezen natuurlijk.

Enfin, zelf kom ik niet meer aan ontspannen lezen toe. Nu ik weer
wat op krachten kom na al die operaties wil ik toch ook wel weer
de verhalen afmaken waar ik eerder dit jaar, en zelfs jaren ervoor
al aan begon.
Ik mis mijn vrienden, mijn praat kameraden.

Advertentie

Lunchen of Launchen

Er zit een hoop werk in het onderhouden van websites en sociale interactieve programma’s.
Het eist tijd. Zoals alle informatie welke gewenst of ongewenst bij ons binnenkomt, (lees
verwerkt moet worden). Het kan immers iets heel belangrijks zijn. Het brein maakt overuren
door te zoeken naar paraplu haakjes. Waar moet dit nu weer aan en aan welke plu nog meer.
Zodat we direct een associatie hebben, mocht dat nodig zijn.

Een dag zonder informatie kan lang duren. Maar dan heb je ook wat. Tijd! Het even op de
telefoon kijken is vaak 15 x eventjes…. Immers de informatie moet wel helder en compleet zijn
voordat je het op kan slaan. Een blik is dan al gauw 7 seconden. Net als bij het filmen. Daar
hebben ze de shots precies afgemeten op de psychologie van innemen en verwerken.

Hoe brengt mij dit naar een Launch van mijn eerste boek..Watalanta?
Dit jaar nog assuteffekan.
December de 15e waarschijnlijk. Door de nieuwe variant van het Coronavirus zal het waarschijnlijk
via een computerverbinding gaan.

Finding your self

Search for your self and you will find you are not alone.
Robert e
l

Mooie kop om te schrijven. Sinds mijn vingers de zeer vaak
bewegende onderdelen van mijn lichaam zijn. Nee…dat is
niet helemaal waar. De miljarden kontakten in mijn hoofd
hebben nog steeds overwerk met het verwerken van de
boodschappen in verschillende dimensies. Zo’n beetje de geheim
taal van hetzelf. Cryptogrammen als dromen. Het lijkt op de oude
Hebreeuwse taal. Waarin in een woord de betekenis te vinden is.
Meer dimensionaal eigenlijk. Misschien eigenlijk wat taal behoort
te zijn.

Vrij vandaag

 

Door ruimte en rust komen er weer nieuwe ideeën voor
grenzeloze avonturen. Na de koffie gaan de vingers op
de toetsen. 
 
Het gebabbel van het water
lijkt op menigte geklater

In mijn herinnering dwaalt een gezegde….’
Het liefst heb ik zo’n twistgesprek
die ik en ik soms voeren
waarbij ik de bek van die andere gek
zo meesterlijk weet te snoeren.
                    Geschreven door John O’Mill

 

Goed en minder goed

Goed is dat er al wordt gewerkt aan de cover van mijn boek. Dat ik er een paar tekeningen voor heb gemaakt (ik heb echt nooit geweten dat ik dat kon). De meeste tekeningen die ik maak hebben, zie tekening bij artikel, toch iets te maken hebben met het boek. Het geeft voor mij ook aan dat er onbewust meer speelt dan dat ik laat blijken.
Enfin… ik kom weer wat op krachten en neem stap voor stap mijn schrijfavontuur weer op. Zoals je op de website kan lezen heb ik nog wat in de pen.
Minder prettig is dat ik een mededeling kreeg over mijn lever. Daar moet ik nog achteraan. Op een manier waarvan ik sinds kort de waarde ben gaan inzien.
Het was tijdens een lezing van Henry Markham. Hij zei zo langs zijn neus weg” Het is het vinden van de status van je brein. In dat punt van het spectrum waar je de problemen kan oplossen.” Hij verwees naar de verschillende stadia waarin je brein zich kan bevinden. Zoals ze tussen de uitersten “slaap en alert”, te vinden zijn. Er zijn vele fasen tussen in. Het zijn ook de stadia die je in jezelf kan vinden.

cu next time

vandaag Website online

30 juni 2021

Ik tob al maanden aan het online zetten van een website. Vandaag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en veranderingen aangebracht. We zijn online….
http://www.robert-el.nl
Met nieuwe tekeningen en foto’s. Online maar nog niet gefine-tuned.

Een boekenboom.

Dus staat de site nog open, bij de bewerkingen. Voor het geval er weer veranderingen gemaakt moeten worden.
Dat ben ik. Altijd Twijfelen.
Dat is een goed ding natuurlijk.
Zeker weten dat je niet altijd zeker kan zijn van hetgeen je bedenkt. Joepie…!!!
Weer een item weggekruist, Weer een stukje vrij op mijn rug.
Binnenkort de lancering van mijn boek. Hoe goed kan 2021 nog worden. AAH,
ja de lancering….ik ben benieuwd hoe dat allemaal gaat. We werken nu aan de cover.

dromen vervolg 2020.

Dromen onthouden is moeilijk. Omdat ze omgekeerd in je bewustzijn
aankomen. Als je de hele droom wilt weten moet je de droom in woorden
omzetten. Dan kom je vanzelf bij de vraag..hoe kwam ik daar dan terecht,
of wat gebeurde ervoor.
Tegenwoordig slaap ik bewust kort. Meerdere keren per nacht.
Logischerwijze word ik dan ook vaker wakker. Met herinneringen van
een droom. Als ik de droom in woorden herhaal kan ik me die blijvend
herinneren. Soms schrijf ik ze in steekwoorden op. Dat werkt niet zo goed
want dan ben ik de diepte en de volgorde van de gebeurtenissen kwijt.
Maar door de vele dromen, zeker vier of vijf per nacht, zijn ook daar draden
in te vinden. Zodat ik voorzichtig conclusies ben gaan trekken. Ik voelde me
nooit alleen in de dromen, en ben me bewust geworden van ‘de ander’.

Waarom korte slapen, hoor ik mezelf zeggen. Verklaar…
Bij een jaarlijkse controle werd een miniscuul, voor het blote oog niet
zichtbaar, druppeltje bloed in mijn plas een alarmlicht voor mijn huisarts.
Een vervolg onderzoek gaf aan dat er een gezwel moest zijn. Bij de door
de Uroloog gedane endoscopie kon ik op een scherm mee kijken en zag
eigenlijk een prachtige koraalachtige boomvorm, in mijn blaas.
Blaaskanker.
Een operatie werd gepland. Na de verwijdering moest er een vervolg
procedure van spoelingen komen. Dit was nodig om zeker te zijn dat de
blaaswand vrij zou blijven van eventueel achtergebleven sporen.
Na de wekelijkse spoeling was het gewenst om per dag zeker 1 a 1/12
liter water extra te drinken.
En dat moet er ook weer uit. Er schijnt een doorloop tijd te zijn. 😉
Daarom word ik meerdere malen per nacht wakker. Met dromen.


Dromen dus.
In de periode voor de constatering van de kanker, had ik steeds een voor mij
onverklaarbare droom.
Over het algemeen kan ik de dromen wel duiden. Maar deze bleef
als een mysterie hangen. Keer op keer. Ik liep in een bekende stad in een
voor mij op dat moment onbekend gedeelte van een Boulevard. Op het stuk
dat langs de rivier liep en het was opengebroken. Er was niet echt sprake
van een herbestrating, het lag overhoop. Vandaar liepen ‘we’ verder en kwamen
bij het ‘thuis’. Op de bovenverdieping in een achterkamertje waar ik, waarschijnlijk
door mezelf, via een kleine toegang in een gedeelte terechtkwam. had ik uitzicht
op iets dat er in de droom uitzag als een klokketoren van een kerk.
Daar hing een zeer enge sfeer. Er was daar iets wat ik niet kende en dat me
angst in boezemde. In het gewone leven zou ik het gevoel benoemen als een
zeer aanwezige poltergeist.
Keer op keer werd ik daar naar toe getrokken. Als een waarschuwing dat er
iets in dat gedeelte van het huis aanwezig was dat niet goed was.
In het Nederlands is er wel sprake van het mannelijke klokkenspel als je het
over het scrotum hebt. Vandaar de klokketoren. Het thuiskomen in een tempel
of een kerk, afhangende van je overtuigingen van die dag, geeft aan dat het je
innerlijk betreft. De stad is je totale lichaam.

Na de operatie ben ik vaak in de stad geweest. Als ik voordat ik in slaap val aan
mijn zelf vraag om het lichaam te controleren dan krijg ik een tour door de stad.
Als er problemen zijn dan zie ik die. De boulevard is weer netjes gelegd en daar
waar je niet meer normaal kon wandelen, door de opgebroken bestrating, is er
nu een mooie vlakke straat.

Dromen en verklaringen.

Vanmorgen werd ik geconfronteerd met een oude droom. Waarin ik, na een door het door de modder slepen van mijn lichaam, steeds wegzakkend naar een grens worstelde die de ware vrijheid beloofde. Het gevoel en het beeld dat voor mij daar te wachten stond was een groot kasteel met enorme muren erom heen. Binnen in de muur was een klein torenkamer waar een man stond met zijn dochter. Beiden stonden in het licht van een lamp die boven hen hing. Het enige licht in de verder donkere muur. Daar was mijn einddoel, dat wist ik. Die dochter, mijn liefde, ze was bereikbaar, ze wachtte op mij. Hoe dichter ik bij het kamertje kwam hoe makkelijker het pad werd. Hoe beter ik haar kon zien, hoe groter mijn verlangen. Het was het verlangen dat mij voortstuwde. Even voordat ik, ver aan de rechterkant van de verlichte kamer, bij de muur zou zijn kwam ik aan op een dijk met een spoorrails. Een daar rijdende patrouille vroeg me of ik met hen mee wilde gaan. De patrouille reed op een klein spoorwagentje op een rails die naar de ingang van het kasteel liep. Het vooruitzicht van de ontmoeting met mijn geliefde vergrootte mijn heftige verlangen. De rails waarop we reden had diverse aftakkingen die bij het naderen een elektrisch contact maakten die een wissel in een bepaalde stand brachten. Een van de aftakkingen liep naar de deuren van een grote schuur. Steeds als er een aftakking genomen werd hoorde je het klikken van de relais die de wissel aanstuurde. Bij elke technisch verklaarbare gebeurtenis bedacht ik daar de reden voor. En dat bleek bij de laatste aftakking een funeste instelling te zijn. Ik kon niet meer terug naar mijn geliefde mijn verklaren of mijn denken dingen in het leven te kunnen beredeneren zat me in de weg. Ik kan me nog helder herinneren dat ik daarna met tranen in mijn ogen en zeer verdrietig wakker werd. Mijn zelf plechtig belovend het gevoel voor te laten gaan voor het  al het weten.
Vanmorgen las ik in een berichtje van een kennis dat haar kasteel op een rose wolk uiteen was gespat.

 

 

Woorden worden

Harde woorden weerkaatsen
Fluisterende woorden plakken
Scherpe woorden verwonden
Liefdevolle woorden helen
Lelijke woorden verdelen
Mooie woorden strelen

Ik hou van woorden je kan er zoveel goed mee doen

Gebruiken als bescherming
en het ontluiken
Ze geven in het leven
voor het beleven
van wie jij bent
waar je voor staat
waarvoor je viel
voor wat je wilde
en verstilde

 

Verwondering

Mevrouw in de trein.

Geachte Mevrouw in de trein.
Ik hang dit briefje aan elke deur
en hoop op mededogen van de conducteur
zodat ik u kan laten weten.
Dat u iets wekte waar ik voor waakte.

Toen ik u voor het eerst ontmoette mevrouw
Was u een voorbijganger.
Een opmerking slechts
En u verwekte verbazing.
De dag erna was het gegroeid.
En daar ik u niet ken
Bleef mijn verbazing groeien
Het vraagt naar uw nabijheid
Met zo’n intensiteit
Dat elke mijner cellen u schijnt te roepen.
En slechts mijn hoofd mij kan weerhouden
Op de plek des heils te gaan kamperen
Zodat ik bij uw verschijnen kan verklaren
Om welke reden ik zo buiten werelds handel

Dit beduimelde briefje in een prachtig handschrift vond ik op de grond van een perron.
Ik  stond te wachten op de aankomst van de trein. Toen dat stukje papier aan kwam fladderen. Het klampte zich aan mijn schoen vast. Met een snelle hopelijk niet te opvallende beweging probeerde ik het er af te schoppen. Na een paar vergeefse schijnbewegingen bukte ik me en wilde het weggooien. Maar de hand geschreven letters en de kleine bemoeial in me drongen er op aan het te lezen. Er zat ook een kleine advertentie aan vast die snel en onnauwkeurig uit een krant was gescheurd. Ik las, ‘Het alleen zijn mijn liefste, is niet voor mij. Kan je je hart vragen om te kloppen in de stilte mijner dagen’. Daaronder nr. 1296. Voor een retour berichtje neem ik aan. Ik moest de neiging onderdrukken niet direct een kattebelletje te sturen naar het nummer om te vragen hoe zijn pogingen waren  afgelopen. Waardoor ik tevens hoopte te weten te komen of hij heeft gevonden waarom hij zo handelde. ‘Een vurig verlangen’ ging door mijn hoofd. Maar naar een volkomen vreemde?